Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

''ΟΙ ΤΟΠΟΙ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ'' KAI TA 12 ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ.

ΟΙ ΤΟΠΟΙ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ ΤΟΥ ΠΕΔΡΟ ΟΛΑΓΙΑ
12 ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΜΕ ΧΩΡΙΣΜΕΝΕΣ ΤΙΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ ΑΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ.

 Η γεωγραφία της ΕΛΛΑΔΑΣ απολαμβάνει ένα μοναδικό πολιτιστικό προνόμιο, ενώ σε άλλες χώρες τα βουνά είναι μόνο βουνά και τα ποτάμια απλώς ποτάμια, στην ΕΛΛΑΔΑ πολλοί τόποι που μπορεί σήμερα να περνούν απαρατήρητοι έχουν αποτελέσει το σκηνικό των αρχαιότερων μύθων του πολιτισμού μας. Η σειρά ντοκιμαντέρ «ΟΙ ΤΟΠΟΙ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ» μας ξεναγεί στα πιο υποβλητικά τοπία της ΕΛΛΑΔΑΣ, ιχνηλατώντας, μέσα 
από τη φύση, τη λογοτεχνία, την αρχαιολογία και τις ζωντανές μαρτυρίες των κατοίκων 
της, τους τόπους που ενέπνευσαν τους αρχαιοελληνικούς μύθους, τις πρώτες «ιστορίες» 
του Δυτικού πολιτισμού. Με την ματιά του Ισπανού Ελληνιστή και Ερευνητή ΠΕΔΡΟ ΟΛΑΓΙΑ, Συγγραφέα του «ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΟΥ ΑΤΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ», Βραβείο Ακαδημίας ΑΘΗΝΩΝ 2002, η φιλόδοξη αυτή σειρά ντοκιμαντέρ μας οδηγεί σε απόκρυφα μονοπάτια και τόπους γνωστούς και άγνωστους σε ολόκληρη την ΕΛΛΑΔΑ αποδεικνύοντας ότι οι Αρχαίοι μύθοι, που έχουν φτάσει αποσπασματικά ως εμάς, είναι τα απομεινάρια μιας τεράστιας ποιητικής δημιουργίας που, για πολλούς αιώνες, συνάρμοσε αδιάσπαστα τη γεωγραφία και την ταυτότητα των Ελλήνων. Ο ΠΕΔΡΟ ΟΛΑΓΙΑ ταξιδεύει σ' όλη την ΕΛΛΑΔΑ, ανασυνθέτει το «μυθολογικό χάρτη» της ΕΛΛΑΔΑΣ και μας ξεναγεί στη 
«μεγάλη σκηνή» της Ελληνικής μυθολογίας αλλά και στους πραγματικούς τόπους, 
όπως είναι σήμερα.

1. ΕΝΟΤΗΤΑ/ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 00:01 ΑΡΙΣΤΑΙΟΣ ΚΑΙ ΟΡΦΕΑΣ ΗΡΩΕΣ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ.
2. ΕΝΟΤΗΤΑ/ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 27:25 ΗΡΑΚΛΗΣ, Ο ΜΥΘΙΚΟΣ ΗΡΩΑΣ.
3. ΕΝΟΤΗΤΑ/ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 54:19 ΘΗΣΕΑΣ, ΗΡΩΑΣ ἤ ΜΙΜΗΤΗΣ.
4. ΕΝΟΤΗΤΑ/ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 1:22:32 ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΜΑΝΤΕΙΑ.
5. ΕΝΟΤΗΤΑ/ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 1:50:39 Ο ΚΑΤΩ ΚΟΣΜΟΣ.
6. ΕΝΟΤΗΤΑ/ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 2:17:46 Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ.
7. ΕΝΟΤΗΤΑ/ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 2:44:05 ΟΔΥΣΣΕΑΣ, Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΗΡΩΑΣ.
8. ΕΝΟΤΗΤΑ/ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 3:10:30 ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΗΣ ΑΓΡΙΑΣ ΦΥΣΗΣ.
9. ΕΝΟΤΗΤΑ/ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 3:38:18 ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ.
10. ΕΝΟΤΗΤΑ/ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 4:04:59 ΟΙΔΙΠΟΔΑΣ, Ο ΤΡΑΓΙΚΟΣ ΗΡΩΑΣ.
11. ΕΝΟΤΗΤΑ/ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 4:30:12 ΟΡΕΣΤΗΣ, Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΗΡΩΑ.
12. ΕΝΟΤΗΤΑ/ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 4:54:50 ΠΡΟΟΛΥΜΠΙΕΣ ΘΕΟΤΗΤΕΣ.

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Τα διαχρονικά αρχαία Ελληνικά έθιμα - Ηλιούγεννα, το αρχαίο Ελληνικό έθιμο των Χριστουγέννων...!

Υπάρχουν πάρα πολλές παραδόσεις και έθιμα στην σημερινή κοινωνία, που έχουν τις ρίζες τους στην αρχαία Ελλάδα. Σημαντικό στοιχείο, σχετικά με την διαχρονικότητα αυτών των εθίμων και παραδόσεων, είναι όχι μόνο η εισχώρηση και διατήρησή τους στην σημερινή κοινωνία ,αλλά οτι ακόμα και αρκετές θρησκείες , διατήρησαν τα σημαντικότερα απο τα έθιμα αυτά και τα οικειοποιήθηκαν.
Στον Ελλαδικό χώρο, η διατήρηση αυτών των παραδόσεων απο την Εκκλησία, ίσως και να έγινε γιατί πολύ απλά δεν ήθελαν να τα στερήσουν απο τους Έλληνες που έπαιζαν έναν πολύ σημαντικό ρόλο στην ζωή τους και γενικότερα στην Ελληνική κοινωνία των αρχαίων χρόνων. Mε το πέρασμα των αιώνων, το νόημα στα περισσότερα απο αυτά τα έθιμα και τις παραδόσεις άλλαξε, όπως και ο αρχικός λόγος δημιουργίας τους..

 
Ας δούμε τα σημαντικότερα απο αυτά τα έθιμα τα 
οποία φυσικά και διατηρούνται μέχρι σήμερα:
Νηστεία: Οι Αθηναίοι νήστευαν όταν γιόρταζαν τα Ελευσίνια Μυστήρια, τα Θεσμοφόρια κ.τ.λ. Το ίδιο έκαναν και οι Σπαρτιάτες πριν ξεκινήσουν μια σπουδαία πολεμική επιχείρηση.

Μετάληψη: Οι ειδικοί σύνδεσμοι του Διονύσου με το κρασί βγαίνουν από την πρωτοχρονιάτικη χρήση του κρασιού στα Ανθεστήρια,όπου οι πρόγονοί μας έπιναν κρασί τιμώντας τον θεό Διόνυσο.

Κόλυβα-Το γλυκό των Νεκρών: Το γλυκό των νεκρών ήταν γνωστό στην Ελληνική αρχαιότητα που το είχε και αυτή κληρονομήσει με το ίδιο όνομα από τους προϊστορικούς προελληνικούς πολιτισμούς.

Ταφή: Την ταφή του νεκρού, το στήσιμο μνημείου μαζί με τους συγγενείς του νεκρού και τα μνημόσυνα τα συναντούμε στους Διονυσιακούς Θιάσους.

Μυστικός δείπνος: Το τραπέζι των θιασοτών είναι σταθερό χαρακτηριστικό των Ελευσινίων Μυστηρίων. Οι μύστες τραπεζώνονταν μαζί με τον θεό,κατασταίνοντας έναν σύνδεσμο κοινωνίας μαζί του.

Γάμος: Ο πρώτος εγγεγραμμένος στα αρχεία της Ελλάδος είναι της Πηνελόπης στην Οδύσσεια, αλλά και στην Ιλιάδα ο Ήφαιστος πλουμίζει την ασπίδα του Αχιλλέα με την εξής επιγραφή: Ιστόρησε και γάμους,τις νύφες που γυρνάνε από τα σπίτια τους με φώτα και λαμπάδες και τις περνούσαν με νυφιάτικα τραγούδια από τις ρούγες.

Αναστενάρια: Καθώς και τα Ταυροκαθάψια είναι τα πιο συγκεκριμένα Ελληνικά τελετουργικά που επιβιώνουν έως σήμερα.Τα αναστενάρια έρχονται κατ΄ευθείαν από τα Διονυσιακά όργια.

Βάπτιση: Στην αρχαιότητα συνήθιζαν να βαπτίζουν τα αγάλματα των Θεαινών επιδιώκοντας την αναγέννησή τους μέσα στο νερό.Αλλά και η ανάδυση της Αφροδίτης από τα κύμματα,κατά την μυθολογία,η γέννησή της από το νερό είναι συμβολισμός της άμεσης σχέσης νερού,γονιμοποίησης και γέννησης.

Σπάσιμο αγγείων: Είναι λατρευτικό παραδοσιακό έθιμο και καταδικαζόταν στον μεσαίωνα.

Μνημόσυνα: Σε επιγραφή της Μαγνησίας μια σειρά από τιτλούχοι Διονυσιακού Θιάσου αφήνουν κληροδοτήματα για να τους γίνονται κάθε χρόνο μνημόσυνα στον Διονυσιακό μήνα Λιναιόνα.Τα τριήμερα τα εννιάμερα και τα σαράντα είναι αρχαίο ελληνικό νεκρικό έθιμο όπου οι Έλληνες απίθωναν στον τάφο του νεκρού τροφές.

Τα αυγά τού Πάσχα: Μία από την αρχαιότερη Ορφική Θεογονία που ο Έρως βγαίνει από το αυγό που το γέννησε η νύχτα.Το κοσμογονικό αυγό θα το βρούμε στην κατά Ιερώνυμον και Ελλάνικον Θεογονία στην ραψωδική θεογονία και στου Επιμενίδη.

Τα κάλαντα: Ήταν η εορτή των Ελλήνων τον μήνα Πυανοψιών.Τα Πυανέψια προς τιμήν της σκυράδος Αθηνάς και του Απόλλωνα και αργότερα του Διονύσου γιόρταζαν την γονιμότητα του χρόνου που έφευγε και την συνέχιση της γονιμότητας του επόμενου χρόνου. Όλο το διήμερο των εορτών της πρωτοχρονιάς που λεγόταν κάλαντα άναβαν φανάρια έξω από το σπίτι τους και τραγουδούσαν συνέχεια.

Το Πάσχα: Τοποθετήθηκε στα Αδώνια που εορτάζονταν κάθε άνοιξη με την αναπαράσταση του θανάτου του Άδωνι. Οι γυναίκες στόλιζαν το νεκρικό κρεβάτι του παιδιού του Έρωτα, όπως στολίζεται ο σημερινός επιτάφιος με λουλούδια, πρασινάδες​ και καρπούς, στην συνέχεια ακολουθούσε η περιφορά του επιτάφιου με μοιρολόγια! Την επόμενη μέρα τραγούδαγαν και πανηγύριζαν την ανάσταση του ωραίου Άδωνι.

Προστάτης των θαλασσών: Ο Ποσειδώνας καθερείται από προστάτης των θαλασσών και παραδίδει υπηρεσία στον άγιο Νικόλαο που καταλαμβάνει και τους ναούς του.

Θεοφάνεια: Οι πρόγονοί μας γιόρταζαν την επιστροφή του θεού Απόλλωνα από την χώρα των υπερβορείων όπου περνούσε τον χειμώνα του κατά την λαϊκή δοξασία.Την νέα αποκάλυψη του θεού την γιόρταζαν στους ιεούς και την ονόμαζαν θεοφάνεια.

Παναγία η ελεούσα: Δαίμων λατρευόμενος στην Αθήνα. Στον βωμό του ιδρυομένου στην αγορά κατέφευγαν οι ξένοι ζητούντες προστασία οσάκις καταδιώκονταν οπότε και η ονομασία των όρμων ελεούσα που πρόσφερε καταφύγιο έχει την ρίζα της στον ελεώ.

Τα Χριστούγεννα η εορτή της ανάμνησης της γεννήσεως του Ιησού Χριστού δηλαδή, αποτελούν την μεγαλύτερη γιορτή του Χριστιανισμού, αποτελώντας ημέρες χαράς για όλον τον Χριστιανικό κόσμο. Λόγω βέβαια της «οικονομικής εκμετάλλευσης» και του τεράστιου «οικονομικού τζίρου της εορτής» τα Χριστούγεννα εορτάζονται πλέον σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Ιχνηλατώντας την ιστορικότητα της εορτής ανακαλύπτουμε ενδιαφέροντα στοιχεία που αφορούν την ημερομηνία της εορτής, αλλά και συσχετίσεις με συνήθειες στον αρχαίο κόσμο. Αναζητώντας την ακριβή ημερομηνία γενέσεως του Ιησού ανακαλύπτουμε ότι αφενός στην καινή Διαθήκη δεν γίνεται αναφορά για την εορτή Χριστουγέννων και αφετέρου ότι κανείς από τους Αποστόλους δεν τήρησε την 25η Δεκεμβρίου ως γενέθλια ημέρα του Σωτήρα. Στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός, (υπολογίζεται πως γεννήθηκε μεταξύ του 6 - 2 π. X.) Υπάρχουν όμως ενδείξεις που συνηγορούν στην Φθινοπωρινή γέννηση του, και όχι στην χειμερινή.Το εδάφιο από το Ευαγγέλιο του Λουκά παραδείγματος χάριν αναφέρει:
«Οι ποιμένες ήσαν κατά το αυτό μέρος διανυκτερεύοντες εν τοις αγροίς, και φυλάττοντες στάνες. Γνωρίζουμε επίσης ότι η γέννηση συνέπεσε, με την απογραφή, που συνήθως γινόταν μετά την συγκομιδή, κατά τις αρχές Οκτωβρίου. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης επίσης συσχετίζει την γέννηση του Ιησού Χριστού με την εορτή της «Σκηνοπηγίας», η οποία γινόταν τον Οκτώβρη.

Στην Αγία Γραφή γενέθλιες 
και ονομαστικές εορτές δεν συνιστούνται !!!
Στην πραγματικότητα τα Χριστούγεννα δεν συμπεριλαμβάνοντα στις αρχαίες γιορτές της Χριστιανικής Εκκλησίας, και μάλιστα η τήρηση των γενεθλίων καταδικάζονταν σαν ένα αρχαίο Ελληνικό "ειδωλολατρικό" έθιμο απεχθές στους Χριστιανούς. Ημέρα μνήμης των αγίων και μαρτύρων όριζαν αυτή του θανάτου. Η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια αναφέρει σχετικά : «Τα Χριστούγεννα δεν ήταν ανάμεσα στις πρώτες εορτές της Εκκλησίας. Ο Ειρηναίος και ο Τερτυλλιανός την παραλείπουν από τους καταλόγους των εορτών» Έτσι Τα Χριστούγεννα ως εορτή των γενεθλίων του Σωτήρα δεν γιορτάζονταν τα πρώτα 300 χρόνια. Η καθιέρωση της 25ης Δεκεμβρίου ως ημέρα των Χριστουγέννων έγινε στη Ρώμη από τον Πάπα Ιούλιο τον Α, τον 4ο μ.χ. αιώνα, μετά από έρευνα που έγινε στα αρχεία της Ρώμης για την χρονιά επί Αυγούστου απογραφής, και κατόπιν υπολογισμών βάση των Ευαγγελίων. Ένα στοιχείο που λήφθηκε υπόψιν είναι το η φράση από το κατ’ Ιωάννη γ’30: 
«Εκέινον δει αυξάνειν, εμέ ελατούσθαι». Στην πραγματικότητα όμως αυτό συνέβη διότι η συγκεκριμένη ημερομηνία συνέπεφτε με τις αρχαίες εορτές του Χειμερινού Ηλιοστασίου και την «Επιστροφή» του Ηλίου. Έκτοτε ο Χριστός όφειλε να είναι ο Ήλιος ο δίδων το φως εις τον κόσμο. Πριν εορταζόταν στις 6 Ιανουαρίου μαζί με τη βάπτιση του Ιησού (Θεοφάνεια). Αργότερα το έθιμο πιθανολογείται ότι μεταφέρθηκε στην Ανατολή, πιθανόν από τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό το 378-381 περίπου μ.Χ. Ο Ιωάννης Χρυσόστομος (345-407 μ.Χ.) σε ομιλία του για τη γέννηση του Χριστού, αναφέρει ότι είχε αρχίσει στην Αντιόχεια να γιορτάζονται τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου. Το σίγουρο είναι ότι την εποχή του Ιουστινιανού, τον 6ο αιώνα, ο εορτασμός των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου είχε εξαπλωθεί σχεδόν σε όλη την Ανατολή.

Τι εόρταζαν οι Αρχαίοι Έλληνες 
την περίοδο των Χριστουγέννων; 
Οι αρχαίοι Έλληνες κατά την χειμερινή τροπή του ήλιου γιόρταζαν την γέννηση του Διονύσου. Ο Διόνυσος αποκαλούταν «σωτήρ» και θείο «βρέφος», το οποίο γεννήθηκε από την παρθένο Σέμελη. Ήταν ο καλός «Ποιμήν», του οποίου οι ιερείς κρατούν την ποιμενική ράβδο, όπως συνέβαινε και με τον Όσιρη. Τον χειμώνα θρηνούσαν το σκοτωμό του Διονύσου από τους Τιτάνες, αλλά στις 30 Δεκεμβρίου εόρταζαν την αναγέννησή του. Οι γυναίκες-ιέρειες ανέβαιναν στην κορυφή του ιερού βουνού και κρατώντας ένα νεογέννητο βρέφος φώναζαν «ο Διόνυσος ξαναγεννήθηκε. Ο Διόνυσος ζει» , ενώ σε επιγραφή αφιερωμένη στον Διόνυσο αναγράφεται: 
 «Εγώ είμαι που σε προστατεύω και σε οδηγώ, εγώ είμαι το 'Αλφα και το Ωμέγα».
Αυτή η αρχαία Ελληνική γιορτή, είχε επίσης ταυτιστεί και με την γιορτή του Ηλίου, τον οποίο οι αρχαίοι λαοί είχαν θεοποιήσει. Και συγκεκριμένα με τον Φωτοφόρο Απόλλωνα του Ηλίου, ο οποίος απεικονιζόταν πάνω στο ιπτάμενο άρμα του που μοίραζε το φως του Ηλίου. Οι αρχαίοι λαοί αναπαριστούσαν την κίνηση του ήλιου με την ζωή ενός ανθρώπου που γεννιόταν κατά την χειμερινή τροπή του ήλιου που μεγάλωνε βαθμιαία καθώς αυξάνονταν και οι ώρες που ο ήλιος φωταγωγούσε την Γη, και πέθαινε ή ανασταίνονταν τον Μάρτιο την ημέρα της Εαρινής Ισημερίας, συμβολίζοντας με αυτόν τον τρόπο την αναγέννηση του φυτικού βασιλείου μέσα από την μήτρα της Γης. Το χειμερινό Ηλιοστάσιο 22-25 Δεκεμβρίου σημαίνει την αρχή του χειμώνα, και ο αρχίζει βαθμιαία να αυξάνει η ημέρα έως ότου εξισωθεί με την νύχτα, κατά την Ιση-μερία τον Μάρτιο. Τότε ο Ήλιος νικά το σκοτάδι, και έρχεται η άνοιξη η εποχή της αναγέννησης για την φύση. Η εορτή αυτή πέρασε και στην αρχαία Ρώμη με τις δημοφιλείς γιορτές των Σατουρνάλιων, προς τιμήν του Κρόνου τον Δεκέμβριο αλλά και της θεάς Δήμητρας, γι΄ αυτό και έκαναν θυσίες χοίρων για την ευφορία της γης . Τα Σατουρνάλια ήταν από τις σημαντικότερες ονομάζονταν:
 
«DIES INVICTI SOLIS»
«Ημέρα του αήττητου ήλιου». 

Μια γιορτή που φυσικά την είχαν πάρει από την γιορτή 
του Φωτοφόρου Απόλλωνα - Ηλίου! 
 
 Στην αρχαία Ρώμη, η εορτή άρχιζε στις 17 Δεκεμβρίου και διαρκούσε επτά ήμερες. Στην εορτή αυτή αντάλλασσαν δώρα, συνήθως λαμπάδες και στα παιδία έδιναν πήλινες κούκλες και γλυκά σε σχήμα βρέφους για να θυμίζουν το Κρόνο, που τρώει τα παιδιά του. Σταδιακά λοιπόν τα γενέθλια του θεού Ήλιου μετατράπηκαν σε γενέθλια του Υιού του Θεού. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι οι «εθνικοί-ειδωλολάτρε​ς» αποκαλούσαν την Πρώτη Ημέρα της εβδομάδας Ημέρα του θεού-Κυρίου Ήλιου, ορολογία την οποία αργότερα χρησιμοποίησαν και οι εκκλησιαστικοί Πατέρες για λόγους σκοπιμότητας ίσως. Κάτι που διασώζεται έως σήμερα στα Αγγλικά ως SUN-DAY, στα Γερμανικά SONN-TAG. Ο Ιουστίνος ο μάρτυς (114-165 μ.Χ.) γράφει στη 2η απολογία του για τον Ιησού «...σταυρώθηκε, πριν το Σάββατο, ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ "ΚΡΟΝΟΥ" και την επόμενη ημέρα ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ (θεού) "ΗΛΙΟΥ" και η οποία μετονομάσθηκε σε ΚΥΡΙΑΚΗ, αναστήθηκε και εμφανίσθηκε στους μαθητές Του...» Οι Αιγύπτιοι στις 25 Δεκεμβρίου εόρταζαν την γέννηση του θεού-ήλιου Όσιρη. Μετά την δολοφονία του ένα δένδρο ξεφύτρωσε στο οποίο Ίσις κάθε επέτειο της γέννησης του στις 25 Δεκεμβρίου άφηνε δώρα γύρω από το δένδρο. 
Οι Βαβυλώνιοι, και οι Φοίνικες ονόμαζαν το θεό-ήλιο Βαάλ , οι Πέρσες λάτρευαν τη γέννηση του Αήττητου-ήλιου και θεού Μίθρα Βασιλιά, ενώ οι Βραχμάνοι στην γέννηση του ψάλλουν: «Εγέρσου ω βασιλιά του κόσμου, έλα σε μας από τις σκηνές σου».
Εκτός όμως της ημέρας της γέννησης και πολλές από τις παραδόσεις που συνδέονται με τα Χριστούγεννα ανταλλαγή δώρων, στολισμοί, κάλαντα, Χριστουγεννιάτικο δέντρο έχουν τις ρίζες τους σε παλαιότερες θρησκείες. Πιο συγκεκριμένα τα κάλαντα! Πίσω από τα κάλαντα κρύβεται ένα αρχαίο Ελληνικό έθιμο με το όνομα Ειρεσιώνη, που αναφέρεται ήδη από τον Όμηρο, ο οποίος ευρισκόμενος στην Σάμο, σκάρωσε διάφορα τραγούδια τα οποία μαζί με μια ομάδα παιδιών τα τραγουδούσαν στα σπίτια των πλουσίων ευχόμενοι πλούτο, χαρά και ειρήνη. Συμβόλιζε την ευφορία και γονιμότητα της γης και εορτάζονταν δυο φορές το χρόνο, μια την άνοιξη με σκοπό την παράκληση των ανθρώπωνα! Πίσω από τα κάλαντα κρύβεται ένα αρχαίο Ελληνικό έθιμο με το όνομα Ειρεσιώνη, που αναφέρεται ήδη από τον Όμηρο, ο οποίος ευρισκόμενος στην Σάμο, σκάρωσε διάφορα τραγούδια τα οποία μαζί με μια ομάδα παιδιών τα τραγουδούσαν στα σπίτια των πλουσίων ευχόμενοι πλούτο, χαρά και ειρήνη. Συμβόλιζε την ευφορία και γονιμότητα της γης και εορτάζονταν δυο φορές το χρόνο, μια την άνοιξη με σκοπό την παράκληση των ανθρώπων προς τους θεούς κυρίως του Απόλλωνος-ήλιου και των Ωρών για προστασία της σποράς και μια το φθινόπωρο, για να τους ευχαριστήσουν για την συγκομιδή των καρπών. Ταυτόχρονα με τις ευχαριστίες προς τους θεούς, έδιναν ευχές και στους συνανθρώπους. Τα παιδιά γύριζαν από σπίτι σε σπίτι, κρατώντας ελιάς ή δάφνης στολισμένα με μαλλί (σύμβολο υγείας και ομορφιάς) και καρπούς κάθε λογής, τραγουδώντας για καλύτερη τύχη και γονιμότητα της γης. Πολλά από τα παιδιά έφεραν τον κλάδο σπίτι τους και τον κρεμούσαν στην πόρτα όπου έμενε όλο το έτος.(κάτι που συνηθίζουμε να κάνουμε σήμερα την Πρωτομαγιά). Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Αποστόλου Αρβανιτόπουλου, σχετικό με τα έθιμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου και των καλάνδων, μας σώζει ο Φίλιππος Βρετάκος στο βιβλίο του "Οι δώδεκα μήνες του έτους και αι κυριώτεραι εορταί των". Σε αυτό το βιβλίο του ο Φίλιππος Βρετάκος μας λέει: "Το χριστουγεννιάτικον δένδρον συμβολίζει την αιωνιότητα της ζωής, διότι δεν γηράσκει και δεν χάνει, επομένως, την νεότητά του. Το δένδρον όμως των Χριστουγέννων δεν το ευρίσκω, εγώ τουλάχιστον, ως ξενικήν συνήθειαν, ως νομίζεται γενικώς, αλλ' εν μέρει ως αρχαίαν ελληνικήν. Είναι, δηλαδή, υπολείμματα της περιφήμου "ειρεσιώνης", και της "ικετηρίας" των αρχαίων Ελλήνων, και μάλιστα των αρχαίων Αθηναίων. Ήσαν δε η μεν Ικετηρία κλάδος ελαίας, από του οποίου εκρέμων ποκάρια μαλλιού, και έφερον αυτόν όσοι ήθελον να ικετεύσουν τον Θεόν ομαδικώς, δια την απαλλαγήν του τόπου από δεινού τινός κακού, π.χ. από νοσήματος, πανώλους, χολέρας ή ομοίου. Ως επί το πολύ, όμως, εβάσταζε την Ικετηρίαν άνθρωπος, ο οποίος ήθελε να τεθή υπό την προστασίαν θεού και της ανωτέρας αρχής, για να προβή εις αποκαλύψεις εναντίον ισχυρών ανθρώπων ή αρχόντων." ("Κληρονομία του αρχαίου κόσμου", εφημερίς "Εθνος", 31 Δεκεμ. 1937). Το χριστουγεννιάτικο δέντρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Γερμανία στο τέλος του 16ου, αλλά έως τις αρχές του 19ου αιώνα δεν ήταν διαδεδομένο ευρέως - τοποθετούνταν μόνο στις εκκλησίες. Το δέντρο ως Χριστιανικό σύμβολο, συμβολίζει την ευτυχία που κρύβει για τον άνθρωπο η γέννηση του Χριστού. Σταδιακά το δένδρο άρχισε να γεμίζει με διάφορα χρήσιμα είδη- κυρίως φαγώσιμα κι αργότερα ρούχα κι άλλα είδη καθημερινής χρήσης, (κάτι που γινόταν στους αρχαίους Ελληνικούς ναούς) συμβολίζοντας την προσφορά των Θείων Δώρων. Στην σύγχρονη Ελλάδα το έθιμο το εισήγαγαν οι Βαυαροί με τον στολισμό στα ανάκτορα του Όθωνα το 1833. Μετά τον το Β’ παγκόσμιο πόλεμο το δέντρο με τις πολύχρωμες μπάλες μπήκε σε όλα τα ελληνικά σπίτια.

 Φυσικά μεγάλη εντύπωση προκαλεί και το μυθολογικό γεγονός του "Αγιοβασίλη" με το έλκηθρο του που το κινούν οι ιπτάμενοι τάρανδοι. Ούτε αυτό όπως καταλαβαίνετε, δεν θα μπορούσε να μην παρθεί απο την Αρχαία Ελλάδα. Όπως αναφέραμε πιο πρίν , τον μήνα Δεκέμβριο, οι Έλληνες γιόρταζαν τον Διόνυσο αλλά και τον Φωτοφόρο Απόλλωνα-Ηλίου παριστάνοντας τον πάνω στο ιπτάμενο άρμα του, να μοιράζει το φως. Το άρμα έγινε έλκηθρο, τα άλογα έγιναν τάρανδοι και το "δώρο" του φωτός που μοίραζε στους ανθρώπους ...έγινε κυριολεκτικά "μοίρασμα δώρων". Τέλος το κόψιμο της βασιλόπιτας αποτελεί εξέλιξη του αρχαιο Ελληνικού εθίμου του εορταστικού άρτου, τον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες πρόσφεραν στους θεούς σε μεγάλες αγροτικές γιορτές, όπως τα Θαλύσια και τα Θεσμοφόρια.


''ΕΠΑΝΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΩΡΑ'' !



Ερμής ο Τρισμέγιστος.


Ο Ερμής ο Τρισμέγιστος "ο Γραφεύς των Θεών" έζησε πριν από χιλιάδες χρόνια στην Αίγυπτο τις ημέρες που η σημερινή ανθρωπότητα ήταν ακόμη στα σπάργανα. Ήταν και είναι μια μεγάλη Μορφή, του Αποκρυφισμού, που μας κληροδότησε ένα πολύ σημαντικό έργο: τα Ερμητικά κείμενα. Έφερε στην Ανθρωπότητα τη γνώση  των 7 Νόμων του Σύμπαντος.

Οι 7 Νόμοι που καθορίζουν τα ΠΑΝΤΑ: τον Κόσμο, τους Ανθρώπους, τη Φύση. Αυτές οι Διδασκαλίες ήταν γραμμένες στους τάφους των Πυραμίδων. Χαμένες για χρόνια, καλά κρυμμένες από τους αδαείς, τους ασεβείς.  Όχι όμως και ξεχασμένες. Μέσα σ' όλους αυτούς τους αιώνες υπήρχαν Μύστες που κράτησαν άσβεστη τη ιερή φλόγα της Ερμητικής Διδασκαλίας τη διαφύλαξαν,  ενώ συγχρόνως τη μετέφεραν από γενιά σε γενιά, μέχρι τις ημέρες μας.

 

 Χάρη σ' αυτούς μπορούμε εμείς σήμερα να έχουμε το μαγικό κλειδί που θα ανοίξει την Πύλη της καρδιάς μας για να μπορεί να δεχτεί την Μυστικιστική Γνώση. Ας μην ξεχνάμε όμως, πως αυτοί οι Μύστες και ΟΧΙ οι παπάδες, μας κληροδότησαν μια Γνώση και μια προσταγή:

"Ω, μην αφήσετε να σβήσει η φλόγα! 
Στη σκοτεινή σπηλιά της την έχει λατρέψει κάθε ηλικία. 
Έχει τραφεί από τους αγνούς ιερείς της αγάπης.  
Μην αφήσετε τη φλόγα να σβήσει".

Ερμής ο Τρισμέγιστος, Ερμητικά κείμενα και Ερμητισμός . Πολύ βασικές έννοιες που πρέπει να γνωρίσεις, αγαπητέ αναγνώστη , διότι το πιθανότερο είναι πως θα τις συναντήσεις, αργά ή γρήγορα…Ας ξεκινήσω με μια βιογραφία του Τρισμέγιστου: με το όνομα «Ερμής ο Τρισμέγιστος», οι Έλληνες και οι Αιγύπτιοι  ελληνίζοντες ονόμαζαν τον σεληνιακό θεό των Αιγυπτίων Θωθ ή Τεούχ και λατρευόταν, όπως κι ο Έλληνας θεός Ερμής, σαν ψυχοπομπός.  Τα βιβλία του έφερναν το όνομά του (Ερμητικά) κι άλλοι έλεγαν πως ήταν 20.000 (Ιάμβλιχος) και άλλοι 36.000 (Μανέθων) και περιείχαν μαγεία, φιλοσοφία, αστρολογία, ιατρική και αλχημεία, που κατά το Μεσαίωνα ονομάστηκε Ερμητική.  Πολλά από τα βιβλία του Ερμή, καταστράφηκαν από τη πυρκαγιά στη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, όπου φυλάγονταν και έτσι, το βαθύτερο νόημα στις διδασκαλίες για τη πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου καθώς και οι πρακτικές που ακολουθούσαν οι μυημένοι σε αυτές, παραμένει (στο μεγαλύτερο μέρος του) μέχρι σήμερα άγνωστο.
Ας δούμε τώρα και τι σημαίνει Ερμητισμός:
Στη καρδιά του Ερμητισμού βρίσκεται η ανάγκη για τη Γνώση, τη γνώση δηλαδή του Θείου. Είναι τελείως διαφορετικό από τα συμβατικά είδη γνώσης, αφού μας οδηγεί στο να διαχωρίζουμε αυτό που ξέρουμε με αυτό που νομίζουμε ότι ξέρουμε. Η γνώση αυτή είναι προσωπική διότι σχετίζεται με το πυρήνα της ύπαρξής μας. Ταυτόχρονα όμως, ο Ερμητισμός είναι και η επιστήμη που ασχολείται με την ερμηνεία ιερογλυφικών και συμβόλων του αρχαίου κόσμου. Τόσο η Ερμητική όσο και η Πυθαγόρεια παράδοση, στηρίζονται στη διδασκαλία που γίνεται μέσω υπαινιγμών. Όσοι είναι αληθινά σοβαροί, ακολουθούν τους υπαινιγμούς,
Οι υπόλοιποι τους παραβλέπουν κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η «μαγεία» - ή και το πρόβλημα - στη προσπάθεια της κατανόησής των. 

 ΕΡΜΗΣ O ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ:
1 Ο Ερμής ο τρισμέγιστος ήταν Ελληνικής καταγωγής. ( Artemi Passio, Migne Patrologia greca XCVI ). ( Ψευδό - Μανέθωνος από Γ. Σύγκελλο ).

2 Στην Ερμητική Θεολογία κυριαρχεί ο Μονοθεϊσμός, όπως ακριβώς εκφράστηκε από τον Ερμή τον Τρισμέγιστο τον Ορφέα, κ.λ.π. Εννοόντας το Υπέρτατο όν τον Δία.
Είναι Αξιο να παρατηρηθεί ότι όλοι οι υγιείς ψαλμοί της βίβλου είναι ΟΧΙ σχεδόν αλλά εντελώς πιστή αντιγραφή από τα Ερμητικά και τα Ορφικά, τα οποία Ορφικά πάλι αποτελούν την Ελληνική θεογονία, καθώς μέσα απο αυτά διασώθηκαν μέχρι τις μέρες μας οι Ύμνοι των Ελλήνων θεών (βλ. Ορφικοι Ύμνοι).

3 Ο Ερμής έζησε γύρω στο 25.000 π.Χ. (πώς θα ήταν δυνατόν να ήταν χριστιανός, η και να μιλούσε για τον Γιεσούα;;;) και υπήρξε αντιβασιλέας του Κρόνου στην Αίγυπτο, δάσκαλος του Οσίριδος και της Ισιδος (στους οποίους επίσης τότε πίστευαν πολλοί Έλληνες).

4 Ερμής ο Τρισμέγιστος 3.1 :"Η δόξα των πάντων είναι ο Θεός… Αρχή των όντων είναι ο Θεός και νους και φύση και ύλη και όλα αυτά εν σοφία εις υπόδειξη όλων…
Υπήρχε σκότος άπειρο στην άβυσσο και νερό λεπτό και πνεύμα λεπτό και νοερό με τη δύναμη του Θεού, βρισκόμενα στο χάος. Και έλαμψε φως άγιο και στερεώθηκαν σε άμμο τα υγρά στοιχεία…".

5 Ερμής ο Τρισμέγιστος 4.1 : "Ο Θεός δημιούργησε τα πάντα. Και όχι βέβαια με τα χέρια, αλλά με το λόγο του ".

6 Ερμής ο Τρισμέγιστος 141.18 : "Αυτά είπε ο Κύριος και Θεός μας και ανέμειξε το νερό με τη γη. Ανακινώντας το μίγμα, και εμφύσησε σ' αυτό πνεύμα…από αυτό το μίγμα έπλασε ζώδια με μορφή ανθρώπου".

7 Ερμής ο Τρισμέγιστος 1.18 : Και μόλις έγινε αυτό, είπε ο Θεός: Αυξάνεστε και πληθύνεστε εν πλήθη όλα τα δημιουργήματα". 


(ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΕ ΤΙΣ ΨΕΥΤΙΕΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ; ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΙΠΕ Ο ΕΡΜΗΣ Ο ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ 25.000 ΧΙΛ. ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΤΟΥΣ ΠΑΠΑΔΕΣ ΠΟΥ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΛΕΨΙΑ ΤΟΝ ΒΑΦΤΙΣΑΝ ΚΙ ΑΥΤΟΝ ... ΕΒΡΑΙΟ).

8 Ο Στοβαίος γράφει ότι: "ο Ερμής έγραψε 42 βιβλία", ο δε Μανέθων λέει ότι: "Αυτά βρισκόντουσαν στην βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας και από εκεί τα αντέγραψε ο Μωυσής."
 

(και αφού τα αντέγραψε μετά έπρεπε δια της πυρράς να εξαφανιστούν και να μείνουν μόνο σαν πρωτότυπα του Μωυσή. Μπράβο τους που αποφάσισαν να καταστρέψουν όλες τις γνώσεις χιλιάδων ετών, ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥΣ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΟΜΩΣ;;;).

9 Η διδασκαλία του Ερμή, ως γνωστόν επειδή ήταν μυστική ονομάστηκε "Ερμητική" που έκτοτε πήρε την έννοια του σφραγισμένου μυστικού. Ηδη από την εποχή του ο Ερμής γνωρίζοντας όπως φαίνεται καλά τα ανάλογα καταστροφικά αποτελέσματα που είχε για την τότε ανθρωπότητα (καταστροφή της Ατλαντίδος ενδεχομένως) η ανεξέλεγκτη διασπορά των αντίστοιχων μυστηρίων, έδωσε εντολή στους Έλληνες μαθητές του Ασκληπιού και Άμμωνα (Άμμων=Δίας) να κρατήσουν απόλυτη σιγή για τα μυστικά της φύσης και τα " Θεϊκά μυστήρια ". (Ερμητικά κείμενα ).

10 Ο Ερμής είναι γιος του βασιλιά Δία και της κόρης του Άτλαντα Μαίας. Κατά την συνήθειά του ο Δίας την έστειλε να γεννήσει στη Κυλλήνη. 

(αυτό το γνωρίζουν οι Χριστιανοί άραγε;).

11 Ο πρώτος και μεγαλύτερος προφήτης στην Ελληνική παράδοση είναι ο Θεός Ερμής ή Ερμής Τρισμέγιστος κατά την Αιγυπτιακή εκδοχή. Μεταξύ των μαθητών του φέρεται και ο Θεός Ήφαιστος. Ο Ερμής έζησε κατά άλλους το 9.000 π.Χ. ή κατ' άλλους το 25.000 π.Χ. ή αν θεωρήσουμε ότι ο Ήφαιστος ήταν μαθητής του που έζησε σύμφωνα με τον Διογένη τον Λαέρτιο το 50.000 π.Χ, σημαίνει ότι ο Ερμής έζησε πριν το 50.000 π.Χ. 

(το σίγουρο είναι οτι τότε ο ΓΙΕΣΟΥΑ ... δεν ήταν ούτε κάν υπο σκέψιν όπως καταλαβαίνετε).

12 Ο Ορφέας αναφέρει πώς στην αρχή βασίλεψε ο Ουρανός που τον διαδέχτηκε ο Κρόνος. Μετά τον Κρόνο βασίλεψε ο Δίας και στη συνέχεια ο Διόνυσος (Ολυμπιόδωρος "Υπόμνημα στον Φαίδωνα" στα Ορφικά). Ο Ερμής γεννήθηκε από την κόρη του Άτλαντα, Μαία και υπηρέτησε σαν γραμματέας τον Κρόνο, αδελφό του Άτλαντα, μαρτυρία που επιβεβαιώνεται και στην "Ευαγγελική προπαρασκευή" του Ευσέβιου (οι αντιγραφές που λέγαμε...).
Ωστόσο, η αποκάλυψη πνεύματος υπερφυσικού, δημιούργησε στο πρόσωπο του Ερμή, τον πρώτο "απόστολο" του μονοθεϊσμού. 

(μα κάποιος που είναι δάσκαλος του Ήφαιστου - αυτού που εμείς θεωρούμε εναν απο τους θεούς μας - τότε σίγουρα γι αυτόν η υπέρτατη οντότητα, και λογικά, θα ήταν μόνο ο ΔΙΑΣ ΖΕΥΣ).

13 Σύμφωνα με τις μαρτυρίες του γραμματολόγου Ιωάννη Στοβαίου τα κείμενα των έργων του Ερμή, γραμμένα στην ιερογλυφική γραφή και κρυμμένα στους αιγυπτιακούς ναούς και στις πυραμίδες, βρέθηκαν από τον αρχιερέα των ναών της Αθηνάς και του Ποσειδώνα στην αρχαία Αθήνα, Βούτη. Ο Βούτης που υπήρξε γενάρχης της ιερατικής κάστας των Ετεοβουτάδων, ήταν γιος του βασιλιά της Αττικής, Πανδίονα και όταν διαμοιράστηκε
η εξουσία του πατέρα του, αυτός πήρε την ιερατική εξουσία και ο αδελφός του, Ερεχθέας, την πολιτική. Στην Αίγυπτο όπου ακολούθησε τον βασιλιά της Κρήτης Μίνωα, βρήκε τα κείμενα αυτά και τα μετέφρασε στην ιερατική γραφή.

14 Παυσανίας "Κορινθιακά" 3 - 4 : "Αυτά που λένε στις μυστικές τελετές της Μητρός (Δήμητρας) σχετικά με τον Ερμή και το κριάρι, αν και ξέρω πολύ καλά τι συμβολίζουν, δεν τα μνημονεύω".
(ΤΟ ΒΛΕΠΕΤΕ; ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΛΕΓΕ Ο ΕΡΜΗΣ, ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΑ).

15 Κατά την Ερμητική θεολογία, ο Ποιμάντρης είναι η αποκαλυπτική παρουσία του υπέρτατου Όντος σε μια στιγμή έκστασης του Ερμή του τρισμέγιστου.
Η αποκάλυψη της δημιουργίας ξεκινάει από τον πρώτο Νου, τον Πατέρα και την εμφάνιση του φωτός και του σκότους. Από το φως εμφανίζεται ο λόγος, δηλαδή ο γιος του Θεού. 

(''ΤΟ ΕΝ ΑΡΧΗΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ''... Σας θυμίζει κάτι;).
Στη συνέχεια το φως οργανώνεται σε ένα κόσμο αμέτρητων δυνάμεων.
Δημιουργείται ο άνθρωπος - αρχέτυπο από τον πρωταρχικό Νου κατ' εικόνα του Πατέρα και στη συνέχεια ο ίδιος ο άνθρωπος αρχίζει και αυτός να δημιουργεί και με τη θέληση του Πατέρα γίνεται και αυτός δημιουργός. Στο εσχατολογικό μέρος του Ποιμάντρη αναφέρεται ο θάνατος και η μελλοντική ζωή της ψυχής (αυτό που υποστήριζαν οι Έλληνες φιλόσοφοι, περί μετενσάρκωσης "Η ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΗ" Σωκράτης), όπου η μεν μορφή διαλύεται στα στοιχεία που την αποτελούσαν, δηλαδή τα υλικά, το σώμα, και τα οποία επανέρχονται στη προηγούμενη κατάστασή τους, αδρανοποιημένου πια και του θνητού χαρακτήρα,
η δε ψυχή απελευθερωμένη διέρχεται από τις 7 σφαίρες της κάθαρσης για να φτάσει προ των πυλών της αιωνιότητας. Εκεί θα περάσει από την θύρα που οδηγεί στους κόσμους των ανωτέρων δυνάμεων, ώστε να προετοιμαστεί, καθαρθεί για το επόμενο ταξίδι της.

16 Στον πρώτο λόγο (24 - 26) γίνεται υπαινιγμός στις Πύλες και στις Θύρες που οδηγούν στην Ογδοατική φύση, δηλαδή στους θείους κόσμους των παραλλήλων. Διακρίνεται επίσης η αναφορά στη χημική διαδικασία της σύνθεσης και της αποσύνθεσης της ύλης με υπαινιγμό, επίσης της θείας ουσίας, που ενώνει την ύλη με το πνεύμα.

17 Στο δεύτερο λόγο αναλύεται η φύση και η αιτία της κίνησης στο χώρο της ακινησίας καθώς και η αιτία του πρώτου κινούντος. Όλα αυτά που λαμβάνουν μέρος στο χώρο των συμπάντων κόσμων, αποτελούν " κοίλα στοιχεία " περιδινούμενων κυκλώνων ενεργείας.

18 Στο τρίτο λόγο γίνεται αναφορά στη δημιουργία και την διάλυση των όντων. Έτσι λοιπόν γίνεται αναφορά στους κατώτερους θεούς που αναφέρει και ο Πλάτωνας, δηλαδή στα φωτοφόρα όντα που κατ' εντολή του Θεού επεμβαίνουν στους γενετικούς κώδικες των όντων, πάνω στην εξελικτική πορεία του γόνου.


19 Στην ουσία οι " θεϊκοί κύκλοι " του Ερμή, οι παραδοσιακοί θεοί της αρχαιοελληνικής θεολογίας (Ωκεανός - Τηθύς - Φόρκυς - Κρόνος - Ρέα - Δίας - Ήρα και άλλοι) και οι θεοί του Πλάτωνα (Τίμαιος 41) είναι αυτό ακριβώς που αναφέρει ο τελευταίος, δηλαδή κατώτεροι θεοί που είχαν την δυνατότητα να διαμορφώνουν τα δημιουργήματα του Θεού, πιο γνωστοί στην αρχαία Ελλάδα ως ΔΑΙΜΟΝΕΣ.

20 Ο Ερμής ο Τρισμέγιστος γράφει ότι: "αυτό που είναι ψηλά μοιάζει με εκείνο που είναι χαμηλά" και ότι το ελάχιστο μοιάζει με το μέγιστο". Χιλιάδες χρόνια πριν από την έλευση του Ιησού Χριστού στην γη, ο Ολύμπιος Ερμής, ο υιός του Δία και της Μαίας, αξιώνεται της πρώτης αποκαλύψεως από τον ίδιο τον Θεό, τον οποίο αποκαλεί Ποιμάντρη. Ο ύμνος του Ερμή προς Παντοκράτορα (Σινά 327, φ 234 β - Ιβήρων 386, φ 174 β):
Βλέμμα ακοίμητου πυρός γρηγόρει. Εσύ που ζωογονείς τον δρόμο του αιθέρα, που ενισχύεις την θέρμη του ήλιου, που δίνεις την λαίλαπα εις τα νέφη, εσύ, που το όνομά σου δεν χωρά εις τον κόσμο. Βλέμμα άφθαρτο, αιώνιο, φοβερό, που εποπτεύει τα πάντα, πατέρα όλων, που είσαι ένας και μοναδικός Θεός, που δεν έχεις καμία αρχή από πουθενά, σε έχω γνωρίσει. Έναν μόνο τιμώ μετά από εσένα, τον Υιόν που προέρχεται από εσένα, με απόρρητη δύναμη και οξύτερη φωνή, με ξεχωριστό τρόπο ευθύς χωρίς φθόνο και πάθος, χωρίς γέννηση γέννησες τον Λόγο, που είναι Θεός, την ουσία εκ της ουσίας, ο οποίος φέρει την δική σου εικόνα, του Πατέρα, την όμοια σου εις όλα. Ώστε εκείνος να ευρίσκεται μέσα σε εσένα, εσύ δε μέσα σε εκείνον, ως καθρέπτης κάλλους και πρόσωπον αμοιβαίας ευφροσύνης.

22 η υπερφυσική αποκάλυψη του πνεύματος του Θεού, καθιστά τον Ερμή τον πρώτο "Απόστολο" του μονοθεϊσμού. (Άλλωστε τι θα είχαν οι εβραίοι, δίχως την Ελληνική θεογονία;;;)

23 Κυρανίδες, πρόλογος Αρποκρατίωνος : ο Ερμής ελάμβανε την Θεία σοφία από αγγέλους του Θεού δια να την μεταδώσει στους ανθρώπους.
(Γιατί η λέξη "Άγγελος" βγαίνει απο το "Αγγελιοφόρος" αυτός που φέρει την Αγγελία, και τέτοιος πολύ πρίν τους εβραίους Μιχα-ήλ Γραβρι-ήλ και Σαμα- ήλ, ήταν ο Ερμής, ο θεός των Ελλήνων, απο εδώ είναι κλεμένη και η λέξη "ΑΓΓΕΛΟΣ"-ΑΝΓΚΕΛ ΣΤΗΝ ΒΑΡΒΑΡΙΚΗΝ).

24 Λακτάντιος, Diu. inst. I, 6: Και να τα ίδια τα λόγια του Ερμή: "Ο Θεός είναι ένας και ο Ένας δεν χρειάζεται όνομα". (Γιατί δεν χρειάζεται όνομα; διότι ο ίδιος που ΔΙΑΡΕΙ -ΔΙΑΣ- ενώνει ταυτόχρονα -ΖΕΥΣ- Ζεύξη).

25 Ερμής Τρισμέγιστος - Εκ των αντιγραφών της ''ιεράς'' βίβλου - παρ. 18: "Τόσα μόνον αφού είπε ο Θεός και δικός μου Κύριος, ανέμιξε τα υπόλοιπα συγγενή στοιχεία, δηλαδή το ύδωρ και την γη…".

26 Ερμής Τρισμέγιστος - Καθολικός λόγος προς Τατ - 14: "Κανένας από τους άλλους που λέγονται Θεοί, κανένας άνθρωπος και κανένας δαίμονας(!!!) δεν δύναται να είναι τόσο αγαθός όσο ο μόνος Θεός (Ζεύς). Αυτό είναι το αγαθόν αυτός είναι ο Θεός. Και να μην πεις κάτι άλλο αγαθό, διότι ασεβείς και μην δώσεις εις τον Θεό άλλο όνομα πέραν του αγαθού".
(εδώ διακρίνουμε οτι κατα τον Ερμή, ο ΔΑΙΜΟΝ δεν συνιστά τους σατανάδες που μας έμαθε ο χριστιανισμός, - δες βίντεο - αλλά κάτι κατώτερο της συμπαντικής υπερ - οντότητας, ξέρετε εσείς άλλον θεό υπέρτατο του Διός;;;)


.


27 Ερμής τρισμέγιστος - Ποιμάντρης, 27 - 32 : Προσευχή του Ερμή προς τον θεό: 
Και αφού μου είπε αυτά ο Ποιμάντρης ανεμείχθη με τις δυνάμεις. Και εγώ, αφού ευχαρίστησα και ευλόγησα τον Πατέρα των όλων, πήρα την άδεια να φύγω, αφού ενδυναμώθηκα και διδάχτηκα την φύση του Παντός και το υπέροχο όραμα. Και από τότε έχω αρχίσει να κηρύσσω στους ανθρώπους το κάλλος της ευσέβειας και της γνώσεως. Ω λαοί, άντρες τούτης της γής, σεις που έχετε παραδώσει τους εαυτούς σας στην μέθη και στον ύπνο και στην άγνοια του Θεού, γαληνέψατε από την ικανοποίηση του παραλόγου ύπνου και σταματήσατε την κραιπάλη. Αυτοί δε αφού άκουσαν έφθασαν συγκεντρωμένοι με κοινή ψυχική διάθεση. Και εγώ τους είπα: "Γιατί ω άνδρες γεννήματα τούτης της γης έχετε παραδώσει τον εαυτό σας στον θάνατο, ενώ έχετε εξουσία να μεταλάβετε της αθανασίας; Μετανοήσατε εσείς που από κοινού πορευθήκατε στην πλάνη και γίνατε συμμέτοχοι στην άγνοια. Αφού εγκαταλείψετε την φθορά, απαλλαγείτε του σκοτεινού φωτός και μεταλάβετε της αθανασίας". Και άλλοι μεν από αυτούς αφού φλυάρησαν, απεμακρύνθηκαν, έχοντας παραδώσει τον εαυτόν τους στην οδό του θανάτου, άλλοι δε αφού έπεσαν μπροστά στα πόδια μου παρακαλούσαν να διδαχθούν. Και εγώ αφού τους σήκωσα από κάτω έγινα οδηγός του γένους. Τους δίδαξα τους λόγους, πως και με ποιο τρόπο να σωθούν και έσπειρα ανάμεσά τους λόγους σοφίας και ετράφησαν δια του ύδατος της αμβροσίας. Και το βράδυ όταν το φως του ήλιου άρχισε να δύει τους κάλεσα να ευχαριστήσουν τον Θεό. Και όταν ολοκληρώθηκε η ευχαριστία, καθένας έφυγε για την δική του κλίνη. Κι εγώ αφού ανέγραψα στον εαυτό μου την ευεργεσία του Ποιμάνδρου και πλήρης από όσα ήθελα, ευφράνθηκα πολύ.  Και έγινε δι εμένα ο ύπνος του σώματος αγρύπνια της ψυχής και το κλείσιμο των οφθαλμών αληθινή όρασης και η σιωπή μας εγκυμοσύνη του αγαθού και η έκφραση του λόγου έργα αγαθά. Τούτα δε συνέβησαν διότι είχα λάβει από τον νου μου, δηλαδή από τον Ποιμάνδρη, τον λόγο της αυθεντίας. Και έτσι έγινα θεοφόρος της αλήθειας. Για αυτό προσφέρω από την ψυχή μου και από όλη την δύναμή μου ευλογία στον Πατέρα Θεό. Αγιος ο Θεός ο Πατέρας των όλων. Αγιος ο Θεός του οποίου η θέληση εκπληρώνεται από τις ίδιες του τις δυνάμεις. Αγιος ο Θεός ο οποίος θέλει να γίνει γνωστός και γνωρίζεται στους εκλεκτούς. Αγιος είσαι εσύ που με τον Λόγο δημιούργησες τα όντα.  Άγιος είσαι εσύ του οποίου την εικόνα αναπαράγει η φύση. Αγιος είσαι εσύ του οποίου η φύση υπήρξε εικόνα. Αγιος είσαι εσύ ο ισχυρότερος από κάθε άλλη δύναμη. Αγιος είσαι εσύ ο μεγαλύτερος από κάθε υπερέχοντα. Αγιος είσαι εσύ ο ανώτερος παντός επαίνου. Δέξου αγνές λογικές θυσίας από αγνή ψυχή και καρδιά που έχει προς εσένα ανυψωθεί, ανεκλάλητε, ανέκφραστε που προσφωνείσαι δια της σιωπής. Σε ικετεύω να μην με αφήσεις να σφάλλω στην ουσιώδη γνώση, δώσε μου σημείο και ενδυνάμωσέ με και με την χάρη αυτή θα φωτίσω τους αδελφούς μου και τους υιούς σου που έχουν άγνοια του γένους των. Για αυτό πιστεύω και μαρτυρώ. Στη ζωή και στο φως προχωρώ. Ευλογητός είσαι Πατέρα. Ο δικός σου άνθρωπος επιθυμεί να είναι άγιος μαζί σου, καθώς έχεις δώσει σε αυτόν όλη την εξουσία. 

28 Μονή Ιβήρων Αγιον Ορος 1317 - φ 287 α: Ερμού εκ του προς Τατ ( αποσπ. Ι ): Είναι δύσκολο να συλλάβουμε με την νόηση τον Θεό και είναι αδύνατο να τον εκφράσουμε και αν ακόμη τον συλλάβουμε με την νόηση. Διότι είναι αδύνατον να ορίσεις το άυλο με το υλικό και δεν είναι δυνατόν να συλλάβεις το τέλειο με το ατελές και το αιώνιο είναι δύσκολο να συναντηθεί και να συνυπάρξει με το εφήμερο. Διότι το ένα υπάρχει στην αιωνιότητα, ενώ το άλλο είναι παροδικό και το ένα υπάρχει πραγματικά, ενώ το άλλο από φαινομενική άποψη σκιάζεται. Και βρίσκεται σε τόσο μεγάλη απόσταση το ασθενέστερο από το ισχυρότερο και το κατώτερο από το ανώτερο, σε όση βρίσκεται το θνητό από το Θείο. Και η μεταξύ τους απόσταση αμαυρώνει την θέα του ωραίου. Διότι δύνασαι να δεις με τα μάτια τα υλικά σώματα και να περιγράψεις με την γλώσσα τα ορατά. Αλλά το ασώματο και αόρατο και άμορφο και άυλο δεν είναι δυνατόν να γίνει αντιληπτό από τις αισθήσεις μας. Γίνομαι κατανοητός, Τατ, γίνομαι κατανοητός; Αυτό που είναι αδύνατον να εκφράσουμε πλήρως, αυτό είναι ο Θεός.  

(αυτά οι χριστιανοί τα παρουσιάζουν ως χριστιανικές διδαχές!!!!).


29 Ερμητικά κείμενα:

Άγιος ο Θεός και πατέρας των όλων.

Άγιος ο Θεός που η θέλησή του εκπληρώνεται από τις ίδιες του τις δυνάμεις.

Άγιος ο Θεός που θέλει να είναι γνωστός και αναγνωρίζεται από εκείνους που τον λατρεύουν.

Άγιος είσαι εσύ που με τον λόγο δημιούργησες τα όντα.

Άγιος είσαι εσύ του οποίου την εικόνα αναπαράγει η φύση.

Άγιος είσαι εσύ που δεν σε δημιούργησε η φύση.

Άγιος είσαι εσύ ο ισχυρότερος κάθε άλλης δύναμης.

Άγιος είσαι εσύ ο μέγιστος των υπέροχων.

Άγιος είσαι εσύ ο υπεράνω κάθε επαίνου.




ΤΗΝ ΛΕΞΗ ΑΓΙΟΣ" ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ, ΤΗΝ ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΑΝ ΣΤΟΝ ΓΙΑΧΒΕ (YHWE), ΚΑΤΟΠΙΝ ΠΗΡΑΝ ΤΗΝ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑ, ΚΙ ΑΦΟΥ ΤΟΝ ΕΒΑΨΑΝ ΚΟΚΚΙΝΟ, ΤΟΥ ΠΡΟΣΘΕΣΑΝ ΟΥΡΑ, ΚΑΙ ΣΑΝ ''ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ'' ΑΞΕΣΟΥΑΡ... ΤΟΥ  ΕΔΩΣΑΝ ΤΑ THN TΡΙΑΙΝΑ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ ΘΕΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, ΤΟΥ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ, ΚΑΖΑΝΙΑ, ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΝ ΕΞΟΡΙΣΑΝ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΝΑ ''ΨΗΝΕΙ'' ΨΥΧΕΣ, ΚΙ ΕΤΣΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΤΟ ΦΟΒΗΤΡΟ ΩΣΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΥΣ ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΝΑ ΤΡΕΧΟΥΝ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΦΗΝΟΥΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΝΑ (ΣΑΤΑΝΑ) ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΟΥΝ.




''ΕΠΑΝΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΩΡΑ'' !


ΜΥΣΤΙΚΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Β΄ (ζ΄) ΘΗΒΑ ΑΜΦΕΙΟΝ, ΒΙΟΣΥΧΝΟΤΗΤΕΣ

ΜΥΣΤΙΚΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Β΄(ζ΄) ΘΗΒΑ ΑΜΦΕΙΟΝ, ΒΙΟΣΥΧΝΟΤΗΤΕΣ.

ΝΑΟΣ ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ  ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ.
ΚΑΤΑΡΓΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ .
ΟΙΚΟΣ ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ, ΘΗΒΑ.
ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΑΜΦΕΙΟΥ, ΑΡΧΑΙΟΙ ΤΑΦΟΙ ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΑΡΧΑΙΑ ΠΕΛΛΑΝΑ
2012, ΤΕΛΟΣ Η ΑΡΧΗ;
ΒΙΟΣΥΧΝΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΖΩΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.
ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ:
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΠΕΞΗΣ & ΜΑΡΙΑ ΠΑΛΗΚΑΡΑ.

ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ :
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ, ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ, ΜΟΥΣΙΚΟΛΟΓΟΣ, ΟΡΓΑΝΟΛΟΓΟΣ.
ΤΑΣΟΣ ΦΟΥΣΙΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «ΛΑΪΟΣ».
ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΗΔΟΥΡΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΘΗΒΑΣ, ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ.
ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ ΣΥΝΟΔΙΝΟΥ ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ.
ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ :
ΣΠΥΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΘΗΒΑΣ.
ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ.


ΕΙΔΗΣΕΙΣ :
ΜΙΧΑΛΗΣ ΒΑΡΕΛΑΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ  http://www.omega-radio.com

ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΕΚΠΟΜΠΗΣ:
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΛΗΜΗΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΛΟΓΟΣ.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΠΟΔΙΝΗΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ http://www.radioterranova.gr

16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2012
ΚΑΘΕ ΑΦΡΟΔΙΤΙΑ (ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ) ΣΤΙΣ 11:00 ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΑΠΟ ΤΟ Channel 9 

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

Πόσα παίρνουν οι υπάλληλοι της ΕΥΠ.

Δημοσιοποιούν τις αμοιβές τους 

και διαμαρτύρονται για τις περικοπές


Οι υπάλληλοι της ΕΥΠ έδωσαν στη δημοσιότητα τους μισθούς τους, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις περικοπές των αμοιβών τους, που προβλέπει το νέο Μνημόνιο.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση των υπαλλήλων, ο μέσος μισθός τους ανέρχεται σε 1.100 ευρώ.


Μετά τις περικοπές, ο χαμηλότερος μισθός των 711 ευρώ (νέος υπάλληλος ΥΕ) θα κατρακυλήσει στα 560 ευρώ.

Ο μισθός υπαλλήλου ΠΕ με 25ετή προϋπηρεσία θα διαμορφωθεί από 1.400 σε 1.050 ευρώ.

Ο μισθός υπαλλήλου ΔΕ με 25ετή προϋπηρεσία θα διαμορφωθεί από 1.275 σε 900 ευρώ.

Παράλληλα αναφέρουν πως μπαίνουν σε καθεστώς εφεδρείας, μετατάξεων και κατάργησης οργανικών θέσεων, με απρόβλεπτες αρνητικές συνέπειες για τα ευαίσθητα θέματα, που χειρίζοται η ΕΥΠ.


Οι εργαζόμενοι της ΕΥΠ αναφέρουν πως δεν είναι ούτε «φαντάσματα, ούτε υποχθόνια όντα που ζουν στο σκοτάδι, αλλά άνθρωποι με σάρκα και οστά, που λόγω της φύσης της αποστολής τους δεν διαφημίζουν, δεν προβάλλουν και δεν δηλώνουν την ιδιότητά τους».


«Απλώς προασπίζονται το πολίτευμα της χώρας και έχουν επιτύχει δεκάδες εξαρθρώσεις κυκλωμάτων οργανωμένου εγκλήματος, τρομοκρατικών ομάδων, δικτύων διαφθοράς στην δημόσια και ιδιωτική σφαίρα, ξένων παραγόντων που υπονομεύουν την χώρα, με ελάχιστα μέσα και κυρίως με μισθούς που την τελευταία 10ετία παραμένουν πακτωμένοι στα υπόγεια του Δημοσίου και όχι φυσικά στα ρετιρέ» καταλήγει η ανακοίνωση.

Σαφέστατα, η πρώτη εντύπωση που μας δίνεται μετά απο τις περικοπές ΚΑΙ στις Μυστικές μας υπηρεσίες είναι μια: Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ.
 
 Πηγή άρθρου: newsbeast

Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2012

ΜΥΣΤΙΚΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Β΄(ε΄) ΚΡΗΤΟΜΥΚΗΝΑΪΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ


ΜΥΣΤΙΚΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Β΄(Ε΄)

''ΚΡΗΤΟΜΥΚΗΝΑΪΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ''



ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΗ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ MAΣ ΣΤO FACEBOOK: ''ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΩΡΑ'' ! 
                                    https://www.facebook.com/groups/EpanellhnismosTora/
ΘΕΜΑ ΕΚΠΟΜΠΗΣ :
ΚΡΗΤΟΜΥΚΗΜΑΪΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ

ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΜΠΕΞΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ :
Δρ. ΜΗΝΑΣ ΤΣΙΚΡΙΤΣΗΣ
Αρχ. ΑΝΤΟΥΑΝΕΤΤΑ ΚΑΛΛΕΓΙΑ
Καθ. ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΛΗΜΗΣ


Ε΄ΕΚΠΟΜΠΗ Β΄ΚΥΚΛΟΥ http://www.mystikaperasmata.gr
ΜΥΣΤΙΚΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ- Β΄ΚΥΚΛΟΣ- ε΄ ΕΚΠΟΜΠΗ 

ΜΕ ΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΟ ΜΠΕΞΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΠΑΛΗΚΑΡΑ

2 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2012
ΚΑΘΕ ΑΦΡΟΔΙΤΙΑ (ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ) ΣΤΙΣ 11:00 ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΑΠΟ ΤΟ Channel 9

ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΕΚΠΟΜΠΗΣ: 

ΜΙΧΑΛΗΣ ΒΑΡΕΛΑΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ http://www.omega-radio.com
 
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΠΟΔΙΝΗΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ-ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ http://www.radioterranova.gr



Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

Εθνική ανεξαρτησία με χρέος άνω του 80% δεν υπάρχει!!!!

Στο ύψος-ρεκόρ των 2,082 τρισεκατομμυρίων ευρώ έφθασε το χρέος της Γερμανίας, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Frankfurter Allgemeine Zeitung.
Όπως αναφέρει η εφημερίδα, το χρέος της Γερμανίας σε επίπεδο ομοσπονδίας, κρατιδίων και δήμων, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, έφθασε σε επίπεδο-ρεκόρ, αγγίζοντας στα μέσα του έτους τα 2,082 τρισεκατομμύρια ευρώ, ενώ, όπως επισημαίνεται, μέσα σε ένα χρόνο, το χρέος αυξήθηκε κατά 3%, ποσοστό που μεταφράζεται σε επιπλέον 61,3 δισεκατομμύρια ευρώ. Κι όλα αυτά όταν η Μέρκελ δήλωσε οτι: 
Εθνική ανεξαρτησία με χρέος 
άνω του 80% δεν υπάρχει!!!!

«Με ένα χρέος που υπερβαίνει ας πούμε το 80 ή 90% του ΑΕΠ, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να διατηρήσεις την ανεξαρτησία σου», τόνισε η Άνγκελα Μέρκελ, μετά τη συνάντηση που είχε με τον πρωθυπουργό της Ιρλανδίας Έντα Κένι στο Βερολίνο, θέλοντας να στείλει το ίδιο μήνυμα σε όλους τους χρεωμένους εταίρους της Ευρωζώνης, μεταξύ τους βεβαίως και στη χώρα μας.


Σημείωσε ότι αυτό είναι πρόβλημα και για τη Γερμανία. Όταν μάλιστα ρωτήθηκε αν θεωρεί επιτυχημένη την πολιτική λιτότητας που εφαρμόζει σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία, η Γερμανίδα καγκελάριος αρνήθηκε ότι πρόκειται για πολιτική αποκλειστικά λιτότητας και σταθεροποίησης και υποστήριξε ότι υπάρχουν παράλληλα διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας και ενίσχυση της δυνατότητας να βρουν δουλειά οι νέοι.

Η Γερμανίδα Καγκελάριος έσπευσε για άλλη μία φορά και αμέσως μετά τον επικεφαλής της Ε.Κ.Τ. κ. Μ. Ντράγκι που δήλωσε κάτι αντίστοιχο να υπενθυμίσει, ότι οι χώρες που δανείζονται …και βέβαια ανάμεσα σε αυτές είναι και η Ελλάδα, έχουν προ πολλού χάσει την Εθνική τους Κυριαρχία από τις ίδιες τους τις επιλογές ….και υπογραφές. Μάλιστα δήλωσε πεπεισμένη ότι «αυτό το μίγμα μέτρων για ανάπτυξη, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και για σταθεροποίηση των προϋπολογισμών είναι σωστό και απαραίτητο και βεβαίως πρέπει να είναι -και είναι- προς αυτή την κατεύθυνση ώστε να οδηγήσει σε ανάπτυξη και από την ανάπτυξη σε περισσότερες θέσεις εργασίας».

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΟΙ ΤΟΥ ΠΙΝΔΑΡΟΥ




Πανάρχαιο και μόνιμο όνειρο των ανθρώπων είναι η εξασφάλιση της αθανασίας. Η εναγώνια αναζήτηση του αθάνατου νερού που απαντά σε παραμύθια και θρύλους πολλών λαών αποτελεί εύγλωττη απόδειξη αυτού του ισχυρισμού. Οι αρχαίοι Eλληνες, ωστόσο, είχαν ανακαλύψει ένα διαφορετικό τρόπο απόκτησης αυτού του πολυπόθητου αγαθού: την ποιητική εξύμνηση, αφού η βιολογική αθανασία είναι ούτως ή άλλως ανέφικτη.
Hδη στον Oμηρο οι ήρωες έχουν συνείδηση ότι θα απαθανατιστούν, αν γίνουν τραγούδι. Αυτή ακριβώς είναι η υπόσχεση που δίνει ο Πίνδαρος στους εγκωμιαζόμενους νικητές σε πανελλήνιους αγώνες. Ο πλούτος ενός νικητή είναι ατελέσφορος, αν δεν επενδυθεί σωστά, και συγκεκριμένα με την παραγγελία σύνθεσης ενός επινίκου, μιας επινίκιας εγκωμιαστικής ωδής, γιατί ο ποιητικός λόγος είναι δραστικότερος και μακροβιότερος ακόμη και από ένα μνημείο, καθώς με την ευελιξία που διαθέτει μπορεί εύκολα να ταξιδέψει από στόμα σε στόμα σε ολόκληρη την υφήλιο.
Ο μεγάλος Θηβαίος λυρικός (518 - περ. 440 π.Χ.) συνέθεσε τέσσερις ομάδες επινίκων που αντιστοιχούν σε ισάριθμους πανελλήνιους αγώνες: Ολυμπιονίκους για αγώνες στην Ολυμπία προς τιμήν του Διός, Πυθιονίκους για αγώνες στους Δελφούς προς τιμήν του Απόλλωνα, Ισθμιονίκους για αγώνες στον Ισθμό της Κορίνθου προς τιμήν του Ποσειδώνα και Νεμεονίκους για αγώνες στη Νεμέα προς τιμήν του Διός.
Συνολικά μας σώζονται 45 επίνικοι, από τους οποίους 14, περίπου το ένα τρίτο, είναι αφιερωμένοι σε ολυμπιονίκες, νικητές δηλαδή στην επισημότερη και διασημότερη πανελλήνια αθλητική εκδήλωση που διοργανωνόταν κάθε τέσσερα χρόνια (οι πρώτοι Oλυμπιακοί Aγώνες τελέστηκαν το 776 π.Χ.).
Σελίδα από τον πρώτο ολυμπιόνικο του Πινδάρου. Aφιερώνεται στον Iέρωνα, τύραννο των Συρακουσών, ο οποίος νίκησε στους Oλυμπιακούς Aγώνες στην ιπποδρομία κελήτων. Eίναι η πρώτη τυπογραφική έκδοση των επινίκων του Πινδάρου από τον ουμανιστή φιλέλληνα τυπογράφο Aλδο Mανούτιο το 1513 στη Bενετία. Δύο χρόνια αργότερα, το 1515, χρονιά θανάτου του Mανούτιου, θα ακολουθήσει δεύτερη έκδοση στη Pώμη, με επιμέλεια του λόγιου τυπογράφου Zαχαρί Kαλλιέργη. Πιο πλήρης η έκδοση της Pώμης, τη συνοδεύουν και τα Σχόλια («Oι εκδόσεις των ελληνικών βιβλίων από τον Aλδο Mανούτιο και τα πρώτα ελληνικά τυπογραφεία της Bενετίας», έκδ. Iδρυμα Eλληνικού Πολιτισμού, 1993).
Κάθε ωδή ήταν δομημένη είτε σε απλές στροφές με πλήρη μετρική αντιστοιχία μεταξύ τους είτε σε στροφικές τριάδες που αποτελούνταν από τη στροφή και την αντιστροφή (σε απόλυτη μετρική αντιστοιχία μεταξύ τους καθ' όλη την έκταση του ποιήματος) και την επωδό (γραμμένη σε διαφορετικά μέτρα από εκείνα του στροφικού ζεύγους, αλλά συνθεμένη στα ίδια μέτρα καθ' όλη την έκταση του ποιήματος).
Αυτή η αυστηρή μετρική πειθαρχία επέβαλλε στον ποιητή δεσμεύσεις που απαιτούσαν αξιοθαύμαστη καλλιτεχνική δεξιότητα. Ο ποιητής θα αποφάσιζε αν έπρεπε να επιχειρήσει ένα τολμηρό διασκελισμό, ώστε να προκαλέσει την προσοχή του ακροατή του, σε ποια θέση θα τοποθετούσε μια επαναλαμβανόμενη λέξη-κλειδί και πώς θα υπογράμμιζε ένα μοτίβο που είχε ιδιαίτερη βαρύτητα. Ο εκτενέστερος επίνικος του Πινδάρου είναι ο τέταρτος Πυθιόνικος, που αριθμεί 13 στροφικές τριάδες ή 299 στίχους και γράφτηκε για τον βασιλιά της Κυρήνης Αρκεσίλαο.

Περιεχόμενο
Από άποψη περιεχομένου ένας επίνικος κατά κανόνα αρχίζει με ένα εντυπωσιακό προοίμιο με συχνή επίκληση κάποιας θεότητας ή προσωποποιημένης έννοιας, αναφορά του ονόματος του νικητή και του πατέρα του, μνεία της πατρίδας του, του αθλήματος και του τόπου της νίκης, καθώς και παράθεση καταλόγου παλαιότερων νικών του τιμώμενου αθλητή ή μελών της οικογενείας του.
Το κεντρικό τμήμα του ποιήματος κατέχει συνήθως μια μυθολογική αφήγηση, ενώ η ωδή ολοκληρώνεται με προσωπικές σκέψεις του ποιητή για την τέχνη του και ευχές για μια ανώτερη διάκριση του εξυμνούμενου αθλητή σε πανελλήνιους αγώνες ακόμη μεγαλύτερου κύρους. Ας εξετάσουμε δειγματοληπτικά τον πρώτο Ολυμπιόνικο, που αφιερώνεται στον τύραννο των Συρακουσών Ιέρωνα, νικητή σε ιπποδρομία. Η ωδή αρχίζει με μια εντυπωσιακή παραβολή των Oλυμπιακών Aγώνων με πολύτιμα στοιχεία: το νερό στη Φύση, το χρυσάφι στην κοινωνική ζωή, τον ζωοδότη ήλιο στο σύμπαν.
Οι Oλυμπιακοί Aγώνες είναι στο είδος τους το σπουδαιότερο αθλητικό γεγονός, το ίδιο ξεχωριστό όπως τα στοιχεία που προαναφέρθηκαν. Ακολουθεί ο έπαινος του νικητή με υπογράμμιση της φιλόξενης διάθεσής του και αναφορά στο άθλημα, το όνομα του νικηφόρου αλόγου και τον τόπο των αγώνων. Η μνεία της Ολυμπίας προσφέρει στον ποιητή την αφορμή να μιλήσει για την Πελοπόννησο και να κάνει λόγο για τον μύθο του Πέλοπα, από τον οποίο πήρε η περιοχή το όνομά της.
Το εύλογο ερώτημα που ανακύπτει στο σημείο αυτό αφορά τη σχέση του μυθολογικού τμήματος με την υπόλοιπη ωδή. Παλαιότερα ο ποιητής είχε κατηγορηθεί για άτεχνες μυθολογικές παρεκβάσεις που διασπούν την ενότητα του ποιήματος, η κυρίαρχη όμως άποψη στη σύγχρονη έρευνα υποστηρίζει ότι είναι δυνατόν να διαπιστωθεί μια, προφανής ή λανθάνουσα, αναλογία ανάμεσα στον μύθο και στον νικητή.
Το μυθολογικό θέμα στον εν λόγω επίνικο αφορά τη νίκη του γιου του Ταντάλου, του Πέλοπα, σε αρματοδρομία, νίκη που οδήγησε στον γάμο του ήρωα με την Ιπποδάμεια, τη θυγατέρα του βασιλιά της Πίσας Οινομάου. Οι αναλογίες ανάμεσα στον νικητή και στον μύθο είναι προφανείς: η περιοχή του μύθου ταυτίζεται με την Ολυμπία, όπου νίκησε ο Ιέρων, ενώ ο λόγος στον μύθο είναι πάλι για έναν αθλητικό αγώνα, αυτή τη φορά αρματοδρομίας και όχι ιπποδρομίας. Η βοήθεια του Ποσειδώνα προς τον Πέλοπα αντιστοιχεί με τη θεϊκή εύνοια που οδήγησε τον Ιέρωνα στη νίκη.
Ο επίνικος ολοκληρώνεται με τη βεβαιότητα του ποιητή ότι θα του δοθεί η ευκαιρία να υμνήσει εκ νέου με την ξεχωριστή τέχνη του τον Ιέρωνα με αφορμή μια ανώτερη διάκριση στα Ολύμπια, τη νίκη σε αρματοδρομία.

Γλώσσα
Γλώσσα των επινίκων είναι η δωρική διάλεκτος, στην οποία καλλιεργήθηκε η χορική λυρική ποίηση, με ελάχιστα αιολικά και βοιωτικά στοιχεία. Το ύφος είναι επιβλητικό και εμπλουτισμένο με τολμηρές μεταφορές, απροσδόκητες εικόνες, εντυπωσιακά υπερβατά, νεόκοπα άπαξ επίθετα, ετυμολογικά παιχνίδια, ποικίλα ρητορικά σχήματα και έντονο εγκωμιαστικό χρώμα.
Για να το διατυπώσουμε διαφορετικά: ο επίνικος είναι η ποιητική εκδοχή ενός επιδεικτικού ρητορικού λόγου, αφού στόχος και διαρκής μέριμνα της ωδής είναι να εγκωμιαστεί με κάθε μέσο ο εξυμνούμενος νικητής. Η εκτέλεση αυτού του ποιητικού προγράμματος ήταν φυσικό να οδηγήσει σε κάποιες τυποποιήσεις και συμβάσεις, που δεν γίνονται αντιληπτές παρά μόνον αν εξεταστούν εξονυχιστικά οι επίνικοι στο σύνολό τους.
O σπουδαιότερος χορικός ποιητής της αρχαιότητας, ο Πίνδαρος, με λύρα και ένα μικρό παιδί, σε επιτύμβια στήλη των μέσων του 5ου π.X. αι., για την οποία έχει διατυπωθεί η υπόθεση ότι τον απεικονίζει. Aπό τους 45 συνολικά σωζόμενους επίνικους του Πινδάρου, οι 14 είναι αφιερωμένοι σε νικητές στους Oλυμπιακούς Aγώνες («Iστορία του Eλληνικού Eθνους», Eκδοτική Aθηνών).
Κάθε ωδή, ωστόσο, εξεταζόμενη αυτόνομα είναι ένας αυθύπαρκτος κόσμος λουσμένος στο εκτυφλωτικό φως του θριάμβου, όπου συμπλέκεται το ιστορικό παρόν με το μυθικό παρελθόν.
Παραγγελιοδότες των ωδών είναι άτομα που ανήκουν στην αριστοκρατική τάξη, βασιλείς και τύραννοι, αφού μερικά αγωνίσματα, όπως η αρματοδρομία ή η ιπποδρομία, απαιτούσαν υπέρογκες δαπάνες (στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η διόλου αμελητέα αμοιβή του ποιητή) που μόνο αυτή η τάξη μπορούσε να διαθέσει. Κατά τον Πίνδαρο, για την επίτευξη της νίκης χρειάζεται ο συνδυασμός τριών βασικών παραγόντων: της θεϊκής εύνοιας και βοήθειας, της κληρονομημένης αρετής (όλων δηλαδή των θετικών ιδιοτήτων της οικογενείας του νικητή) και της προσωπικής προσπάθειας, η οποία θα ενεργοποιήσει την κληρονομημένη προδιάθεση.
Το θείο φθονεί κάποτε τις μεγάλες επιτυχίες του ανθρώπου και μπορεί να προκαλέσει τη δυστυχία του. Για τον λόγο αυτόν είναι απαραίτητη η εξασφάλιση της θεϊκής ανοχής. Από την άλλη πλευρά, τίποτε στο ανθρώπινο επίπεδο δεν είναι επίκτητο ή αποτέλεσμα διδαχής, αλλά πηγάζει από τη θεόσταλτη μοίρα μιας οικογένειας, της οποίας αναπόσπαστο μέλος αποτελεί ο νικητής.
Η φυσική αυτή προίκα όμως δεν αρκεί, αλλά χρειάζεται η καταβολή επίπονης προσπάθειας για την ευόδωση του επιδιωκόμενου σκοπού. Από τη στιγμή που θα αποκτηθεί η πολυπόθητη νίκη, ο αθλητής δεν τιμά μόνο την οικογένειά του αλλά και την πατρίδα του. Η νίκη, με άλλα λόγια, μετατρέπεται σε κοινόχρηστο αγαθό και αφορμή περηφάνιας και αυτοπεποίθησης για ολόκληρη την κοινότητα. Το ατομικό επίτευγμα γίνεται κοινωνικό απόκτημα.

O κόσμος των ιδεών
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο κόσμος των ιδεών του Πινδάρου, που συχνά εκφράζεται με τη βοήθεια αξιομνημόνευτων γνωμικών. Η πρώτη προτροπή του ποιητή είναι να συνειδητοποιήσει ο άνθρωπος ότι είναι θνητός και γι' αυτό δεν πρέπει να τρέφει υπέρμετρες φιλοδοξίες, αλλά να περιορίζεται σε σχέδια πραγματοποιήσιμα και εφικτά.
Δεν πρέπει να υπερβεί μεταφορικά τις Ηράκλειες στήλες, το έσχατο γεωγραφικό σημείο τού τότε γνωστού κόσμου, ή να φτάσει στον χάλκινο ουρανό και να εξομοιωθεί με τους μακάριους θεούς. Η δυστυχία παραμονεύει σε κάθε βήμα του ανθρώπου, που δεν γνωρίζει αν η κάθε ημέρα της ζωής του θα τελειώσει ήρεμα και χωρίς ανατροπή της ευτυχίας του. Για τους θεούς πρέπει ο θνητός να λέγει θετικά πράγματα, γιατί από την ευσέβεια μόνον οφέλη μπορεί να προκύψουν.
Oσο και αν φαίνεται περίεργο, η απόλυτη ευτυχία δεν είναι ευκταία για τον άνθρωπο, γιατί ο θνητός πρέπει να διαθέτει εξαιρετική σύνεση για να τη διαχειριστεί σωστά. Ο Τάνταλος και ο Ιξίων, για παράδειγμα, έγιναν ομοτράπεζοι των ολύμπιων θεών, αλλά συμπεριφέρθηκαν αχάριστα και γι' αυτό τιμωρήθηκαν σκληρά. Από την άλλη πλευρά, διακεκριμένοι ήρωες όπως ο Κάδμος και ο Πηλέας, δεν γεύθηκαν ανέφελη ευτυχία παρά μόνον όταν εγκατέλειψαν την επίγεια ζωή και μεταφέρθηκαν στα νησιά των μακάρων. Ο πλούτος και η βασιλική εξουσία είναι τα μέγιστα αγαθά και ο κάτοχός τους πρέπει να αρκεστεί σε αυτά και να μην επιδιώξει κάτι περισσότερο, γιατί τότε θα υπερβεί τα όριά του και θα πληρώσει ακριβά για την απληστία του.
Oποιος νομίζει ότι με τις πράξεις του μπορεί να ξεφύγει το άγρυπνο μάτι του θεού απατάται οικτρά. Η θρησκευτικότητα και η ευσέβεια του Πινδάρου, που συνάγονται από τις προηγούμενες σκέψεις, επιβάλλουν την ταύτιση της ηθικής με την αισθητική. Η ποίησή του είναι θελκτική, αλλά, όπως υποστηρίζει ο ίδιος ο ποιητής, δεν αποσκοπεί στην εξαπάτηση του κοινού της ή στην τέρψη αντί παντός τιμήματος, όπως έκανε άλλοτε το ομηρικό έπος. Για τον λόγο αυτόν ο Πίνδαρος δεν διστάζει να αποκλείσει με έμφαση μυθολογικές εκδοχές που δεν τιμούν τους θεούς και να τις αντικαταστήσει με άλλες ευσεβέστερες και κοσμιότερες.
Συνοψίζουμε: γλώσσα, ύφος, στιχουργία και ιδέες απαρτίζουν ένα απαράμιλλο ποιητικό σύνολο μοναδικής αποτελεσματικότητας. Ο νικητής συμπαρατάσσεται με τον μυθικό ήρωα και απαθανατίζεται. Συγχρόνως, όμως, ο θνητός δεν πρέπει να λησμονεί ποτέ τα όρια των δυνατοτήτων του. Ο άνθρωπος οφείλει να ενστερνιστεί τη δελφική σοφία του μέτρου, αν επιθυμεί να ευτυχήσει. Η μεγαλοσύνη πρέπει εν τέλει να συμβαδίζει με την αυτογνωσία και την ανθρωπογνωσία γενικότερα.

ΔANIHΛ I. IAKΩB
Kαθηγητής Tμήματος Φιλολογίας AΠΘ


Πηγή: Επτά Ημέρες (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)